5-nov: Dak boven ons hoofd

Dak

We hadden dakplaten besteld. Om te beginnen alleen voor het deel van het huis, waar geen dak meer op zit. Probleem was: hoe krijgen we ze hier? De leverancier zelf mocht ze niet komen brengen, omdat die volgens de vergunning maximaal 7 meter mag vervoeren. Hij raadde ons aan om een transporteur in de buurt in te schakelen en dat bleek een succes! Afgelopen vrijdag stond Antonio op de stoep en tot onze verrassing beschikte hij over een kraan en legde hij de platen gelijk op het dak. De volgende dag kwamen Michael en Rhys (Engelse buren, vader en zoon) helpen om ze op hun plek te leggen. Alex heeft ze vervolgens vastgezet met 120 schroeven en de gaten gedicht met 20 bussen purschuim. We hebben een dak! Volgende klus is een pittige: een doorgang tussen de keuken en de bijkeuken. Moet je zien uit wat een enorme stenen die muur is opgebouwd!

Honden update

Ze beginnen aardig te wennen, komen naar je toe als je fluit en vechten niet meer om eten. Carlos komt langzaam maar zeker weer op krachten. Zijn witte neus is niet van ouderdom, want volgens Dr. Ana is hij een jaar of zes. Pluto is ongeveer 1 jaar, echt nog een baby en we lachen ons rot om hem. De heren eten als bootwerkers.
Afgelopen woensdag zijn we met ze bij de dierenarts geweest. Dr. Ana heeft ze allebei ingeënt en gechipt. Pluto hebben we bij haar achter gelaten om gecastreerd te worden, want jemig, wat een testosteron-bom! Aan het eind van de middag konden we hem weer ophalen. Carlos bleek een dubbele oorontsteking te hebben. Dr. Ana heeft zijn oren grondig schoongemaakt en er een medicinaal zalfje in gesmeerd. Dat doet ze morgen nog een keer. Hij kijkt al een stuk helderder uit zijn ogen.

Terrein

Je kent het niet meer terug. Zie hieronder en zoek de verschillen. De foto links is genomen in mei van dit jaar, de foto rechts vandaag. Op de terrassen achter de gîte stonden heel veel kleine, half verbrande acacia-boompjes. Een ander soort dan we op de camping hebben; deze hebben geen doorns, gelukkig. 't Is best zwaar werk om ze om te zagen (dat gaat met de grote, boze bosmaaier vrij snel) en daarna de mikado te ontwarren tot handelbare stapels. Pedro mag ze van de week met zijn JCB naar beneden brengen, dan steken we ze daar in de fik. Vorige week zijn we bij de bombeiros (brandweer) langs geweest. Als je van tevoren even belt, mag je vuur maken. Gisteren hebben we de geitenstal-restanten verbrand (die stapel ligt ondanks de regen van vannacht nog te smeulen) en daarmee de buren uitgerookt... Morgen nemen we ze mee uit eten om het goed te maken!

5 reacties

  1. Lieve Alex en Hester ,
    Wat een enorm werk is dat om die keien uit die muur te halen en nu nog te vervoeren , je kan er een stevige muur van gaan bouwen denk ik , maar het is leuk om te zien hoe jullie al zoveel hebben gedaan in 2 weken sinds je terug ben in Picota en nog 2 Honden hebben gehaald , KNAP HOOR !.Let wel op je gezondheid en ruggen he ! groetjes MA

  2. Van Jenneke gehoord over jullie avontuur en blog. Wat geweldig!!
    Ik ken de ervaring om samen te klussen. Oneindig veel leuker dan iets kant en klaar kopen!! Heel veel succes allebei en ik kijk uit naar jullie volgende nieuws!!
    groetjes Ellen.

  3. Hoi Hester en Alex,
    Zo, jullie hebben al veel voor elkaar gekregen, zo te lezen en op de foto’s te zien.
    Wat een ontzettend dikke muren om doorheen te komen. Mooie honden ook.
    We zijn erg benieuwd als we in februari kunnen kijken bij jullie. Heb al gegoogeld en het terrein gezien.
    Lieve groetjes van ons beiden.
    Jaap en Astrid

  4. Wat hebben jullie al veel gedaan!!
    We genieten elke keer van jullie blog.
    Fijn dat er ook altijd mensen zijn die wel een handje willen uitsteken. Dat schept ook gelijk een band met de buren
    Heel veel succes met alle verdere werkzaamheden
    We zijn erg nieuwsgierig hoe het eruit komt te zien.
    Groetjes Ank en Wim

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *